سرنج

سرنج

سرنج (اسرنج)
به یونانی سلیقون .
به فارسی شنگرف.
به سریانی زرقون.
آن چیزی است مصنوع از قلعی وسفیداب سوخته شبیه به شنگرف اندکی نرمتر وکمرنگتر ازآن یعنی سرخ شکفته اندکی مایل به زردی .
به قول شیخ قوتش نزدیک به شادنج بلکه قویتر.
طبعسرد وخشک وقابض .
ودرآن از سفیداب سردی باقی است اما لطیف بسیار از آن است ومانع روان شدن خون میشود.

گویندسردی آن کمتر از سفیداب است وخشکی آن زیاده تر از آن .
محلل،جالی،پاک کننده زخم ها،ورویاننده گوشت.
طلای آن با روغن گل یا زیتون پخته تا آنکه مثل مرهم گردد .جهت:رویانیدن گوشت ودفع ورم زخم ها و پاکسازی چرک وبردن گوشت زائد ومرده وقطع بد بویی آن.

وجهت سیلان خون و سوختگی آن ونهادن آن با قیروطی(موم روغن) برسوختگی آتش نیز نافع است.

ودر مرهم های سوختگی آتش هم مورد استفاده است.
حقنه(تنقیه) آن با پیه(چربی) وآب برگ بارهنگ جهت زخم های روده وپاشیدن باریک سوده (ساییده ونرم شده)آن بر#قوبا بعد از مالیدن آب برگ سیم مقرح وتکرارش باعث از بین رفتن قوبا (خشونت پوست همراه با خارش)است.
خوردن اسرنج ازسموم قتاله است
وعلاج فردی که از آن بخورد نزدیک به علاج خوردن سفیداب است.

به هندی سیندور گفته میشود.
یعنی سرخ مانند غبار میشود وخوبصورت است وخوبصورتی دهد.

بهترین آنبسیار سرخ وسنگین وچرب و بسیار نرم است.ودر آتشنمیسوزد. وتیز وگرم ودافع جوشیدگی و جذام و خارش وفساد زهر و دمل ها و آبله و مصفی زخم
وجابر(شکسته بند) استخوان شکسته است.

مقاله های مرتبط :
جدیدترین محصولات فروشگاه ما

متاسفانه محصولی در این دسته بندی در فروشگاه ما موجود نمی باشد ):

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.